Oorspronkelijk reisverhaal (2004)

Het allereerste begin

Na een drietal trekking-reizen naar Nepal kreeg ik in 1998 de gelegenheid als groepsbegeleider nogmaals terug te gaan. Een hele uitdaging! Maar de ervaring opgedaan tijdens talloze weektochten in Dolomiten en andere Europese berggebieden , in opdracht van een bekend Antwerps agentschap, gaf mij vertrouwen om "ja" te zeggen en deze kans niet te laten ontglippen.

Met de steun van een lokale gids en een paar dragers zouden we een achttiendaagse trekking ondernemen en voor het socio-culturele luik (stadsbezoek e.d.) moest ikzelf instaan.

Tijdens die trekking "Rond Annapurna" ontging het onze lokale gids, Mohan Magar, niet dat we vrij gul waren wanneer er in de dorpen collectebussen stonden voor één of ander schoolproject. Hij vond dit erg goed. School, opvoeding, vorming zijn essentieel voor een ontwikkelingsland en als het land niet bij machte is om daar iets aan te doen moet het van elders komen. Tussen neus en lippen maakte hij de opmerking dat in zijn dorp, in het zuiden van Solu-Kumbu, de nood even groot was, maar er geen trekkers langskwamen om die te helpen lenigen.

Aan het einde van de groepsreis besloten we wat overbleef van onze "pot" aan de school van Bagun-Kerun te schenken. Er bleven enkele tientallen euro's (toen Bfr) over en dat bleek genoeg om schriftjes te kopen waar ze een jaar zoet mee waren.

Twee jaar later vertrokken we opnieuw met een groepje vrienden en deden we opnieuw een beroep op de diensten van Mohan. De trekking liep van Suiket-Phedi (noord Pokhara) naar Mukthinath. En hetzelfde scenario speelde zich af bij lokale projectjes. Opnieuw werden ook wat centjes achtergelaten voor schriftjes en schoolgerief voor het schooltje van Mohans dorp.

En wat nu….??

Een dank-mailtje volgde spoedig met een vaag verhaal over grotere noden. De electronische post werkte toen ook al behoorlijk en spoedig kwam ik te weten waar het schoentje knelde: " De drie klasjes van de school zijn te klein, te donker... versleten. De uitgraving in de helling waar de gebouwtjes geplaatst zijn is te krap. Het speelpleintje is daardoor te klein, zelfs gevaarlijk en dient uitgegraven te worden in de helling. Er moet dringend een wc-tje gebouwd worden en een waterpijp moet vanaf de beek voor de nodige spoeling zorgen."

Ik zat hier thuis met hersenspinsels en voelde de druk in mijn rug. Een druk die me nog steeds voortduwt. Zonder beloften te maken kwam ik te weten over welke budjetten het zou gaan.

Het hele project zou ongeveer 5000 euro gaan kosten en dat leek me een peulschil, in acht genomen met welke sommen hier gemorst wordt!

December 2000 schreven we een brief aan een paar honderd familieleden, vrienden en kennissen met ons verhaal en de vraag om begrip en wat financiële steun.

We gaan ervoor!

We denken niet na over de prijs van een rondje drank of een etentje. Als we wel eens nadenken over wat we met diezelfde centen ginder kunnen doen was ik er zeker van dat dit moest lukken. En het lukte !!!

Binnen een paar maanden konden we een triomfantelijke e-mail sturen met het bericht dat de werken konden starten!

In mei 2001 meldden we in een nieuwsbrief aan de "donatoren" dat het gebouwtje met twee toiletten en de waterleiding reeds af waren.

Via een vriend kwamen we aan enkele foto's van de werken die de nieuwsbrief verluchtten.

Er bleven giften toekomen, geen fortuinen, maar alle beetjes helpen.

Er waren voldoende middelen om het project wat uit te breiden. In plaats van de oude klasjes te restaureren zou men die afbreken en op de grondvesten drie betere lokalen bouwen. De uitgraving voor het speelplein werd dan ook eenvoudiger.

We gaan eens kijken …

We begonnen zelf aan een spaarpotje om, eens de werken voltooid, zelf eens te gaan kijken.

En rond de jaarwisseling 2003-2004 is het dan zover. Met een achttal vrienden vliegen we naar Kathmandu.

Vandaar nemen we samen met Mohan, zijn gezin, en twee hulpgidsen een binnenlandse vlucht naar Runjatar in de Beneden-Kumbu.

Het wordt een hele expeditie, want in de buurt van de air-strip wachten een kok met vier helpers en nog eens acht dragers ons op om de tocht naar Bagun-Kerun aan te vatten.

We lopen door een streek waar zelden of nooit vreemdelingen komen. De lokale bevolking kijkt nieuwsgierig toe wat die vreemde snuiters in hun dure kleren hier komen doen. De kinderen blijven ons op beleefde afstand gadeslaan wanneer we zitten te eten of de tentjes opzetten op een veldje dat normaal als marktplaats wordt gebruikt.

De tweede dag gaat het naar Potale, waar we warm ontvangen worden door de vader en de zussen van Mohans echtgenote Padam. Zij zagen mekaar niet meer sinds drie jaar omdat zij zich deze verplaatsing niet vaak veroorloven. Mohans zonen Niraj (18) en Ram (17) en dochterje Ranjita ( 8 ) hebben hun grootvader nog nooit gezien!! Het hele gebeuren drukt wel een intense stempel op heel onze onderneming.

De volgende dag zullen we nog voor de middag in het dorp komen zodat de rest van de dag tijd hebben om de school te bezoeken en contact te hebben met de dorpsbewoners.

Aangekomen bij de school

Op een goede kilometer van de school worden we opgewacht door het schoolcomité en enkele muzikanten. Onder begeleiding van trommel, fluiten en een grote hoorn lopen we naar het dorp met om onze hals een bloemenkrans als eerbetoon. Door een erepoort worden we naar het schooltje geleid, langs een haag van een honderdtal kindjes in hun splinternieuwe uniformen (nog meer bloemenkransen worden ons omhangen). Men maakt aanstalten om de "academische" zitting te beginnen, maar de kok is klaar met de lunch en dat gaat voor. We laten de dorpelingen en die schatjes van kinderen niet te lang wachten, eten dus te snel om beleefd te zijn en spoeden ons terug naar het schoolplein.

Er wordt gespeeched, de kindjes krijgen nog een snoepje en een knuffel of een balpen, er worden dansjes opgevoerd en liedjes gezongen. De witte mensen worden uit dankbaarheid omhangen met tientallen "katha's" . Dit zijn witte zijden sjaals die in boeddhistische middens aangereikt worden als teken van alle positieve gevoelens. De muzikanten weten van geen ophouden en de zitting wordt besloten met een massale danspartij.

Ondertussen is de zon stilaan achter de heuvels verdwenen en de temperatuur ettelijke graden gedaald. We zoeken de tentjes op en we zijn nauwelijks weg of er worden twee palen rechtgezet met een touw ertussen, en de tieners uit het dorp gaan de volley-ball testen die iemand van ons heeft meegebracht. Met koude voeten maar een warm hart kruipen we in onze slaapzak en wat verderop sterft ook de muziek uit.

Maar we moeten echter verder

's Ochtends zijn we weer vroeg op. De grote eettent is al opgevouwen en we nemen een bibberontbijt (-6° C) terwijl de zon langzaam boven de Everest oprijst. Ondertussen is de dorpsgemeenschap weer op het schoolplein samen om afscheid te nemen. Opnieuw katha's en reeds vroeg in de morgen een slok rijstwijn eer we onder begeleiding van de muzikanten op pad gaan. Aan elk huis dat we langs moeten komt daar nog een slok bij en 't wordt tijd dat we het dorp uitzijn of we zouden ergens in de kant terechtkomen. Maar het is een hartverwarmende dankbaarheid van deze eenvoudige mensen, en ik houd eraan deze ten volle door te geven aan allen die in het project geloven.

Want we gaan door. Ondertussen zijn onze Nepalese vrienden begonnen met de bouw van een vierde klas en wordt een derde leraar aangesteld en betaald met middelen die wij kunnen ter beschikking stellen dankzij de doorlopende stortingen die op de rekening binnensijpelen.

En we gaan door

Er is ondertussen een vijfde klas bijgekomen en de staat heeft de school een opwaardering gegeven en kan twee studiejaren meer inrichten dank zij twee leraren van de overheid.

Wij hopen dat we ook onze leraar enkele jaren in dienst kunnen houden. Daarom zou het mooi zijn, mochten nog enkele goedhartigen via een doorlopende opdracht de rekening maandelijks met 2 of 3 euro spijzen.

De middelen gaan integraal naar het project. Zelfs werkingskosten worden niet afgehouden.

En nu ???

De vernieuwde school heeft zulke aantrekkingskracht zodat het leerlingen aantal stijgt.

Op dit ogenblik beschikt men dus over vijf lokalen. En is nood voor nog meer.

De school is ook nogmaals van overheidswege uitgebreid. De middelen zijn voorhanden om de school op te waarderen tot klas 8. Dwz: tot het vijfde studiejaar bij ons.

Hiervoor zou het wenselijk zijn nog twee klassen bij te bouwen. Vandaar onze laatste oproep!

Men droom allicht van uit te bouwen tot klas 10 zodat men voor de omgeving een volledige lagere school kan aanbieden. Drie kleuterklasjes en zeven studiejaren.

Daarom gaan we ter plaatse om heel het project te kunnen evalueren en een reëel plan te kunnen maken voor de toekomst.

Wij berichten u hierover tegen het einde van mei.